stariji članci i razmišljanja sa samog početka, jun-jul 2017:

Ženomrštvo, ili borba za istinsku ravnopravnost polova?

Fejsbuk objave i komentari (jul 2017.)
 

Ljudska prava muškaraca su krajem 20. i početkom 21. veka ozbiljno narušena sistematskim i agresivnim delovanjem radikalnog feminističkog pokreta, pa se pojavila potreba da se muškarci organizuju u njihovoj odbrani. Feministički pokret se iz legitimne borbe za jednaka prava za žene, kada su ona osvojena, pretvorio u nezajažljivog monstruma koji teži da muškarce predstavi kao neprijatelje i podredi vlasti žena, praveći od njih uslužne robove, proširujući njihovu zaštitnu ulogu koju su oni sami preuzeli. Ovim se feminizam odvojio od žena i počeo da radi protiv njihovih interesa, razarajući zajednički život sa muškarcima i dovodeći ih u medjusobni sukob, kao ideologija koja je sama sebi cilj, radi sticanja političke moći onih koji su na njenom čelu. Iz legitimne borbe postao je dogmatska religija, mantra iza koje se kriju muško-mrzci, uglavnom iz redova LGBT populacije. Oni su kroz prodor u medijski, politički, pravni, obrazovni i ekonomski sistem zemalja, uz jako finansiranje iz svojih centara moći, uspeli da se stvori klima u kojoj se o pravima muškaraca ne sme ni razgovarati, i koji su sada diskriminisani na sistemskom nivou, prvo kao očevi dece iz razvedenih brakova, kao stručnjaci u svojim oblastima, u kući, i društvu uopšte. Filmovi i tribine koje govore o ovim problemima su često otkazivane a pojedinci koji dižu svoj glas su pod pretnjama smrću od strane agresivnih feminista, tako da ljudska prava muškaraca ostaju tabu tema 21. veka.

Drugi talas feminizma, nakon osvajanja jednakih prava sa muškarcima, je zapravo borba za osvajanje privilegija, kao što je jednako učestvovanje u vrhovima politike i ekonomije, mada nikada ne insistiraju da se izjednače u zanimanjima rudara, djubretara i vojnika. Rukovodeće funkcije i privilegije idu uz obaveze kao što su povećano znanje, angažman i stres, no to nije ono za šta se one bore, one žele samo veće plate i moć, ali ne i veće obaveze. Koliki je broj žena preduzetnica? Tu žene bar ne mogu da tvrde da ih neko diskriminiše i ograničava, ako znaju, umeju, mogu i žele, mogu se takmičiti sa muškarcima do mile volje, no naravno njihov broj je zanemarljiv. I priča o razlikama u platama za obavljanje istog posla je takodje prevazidjena i providna: na pregovorima sa potencijalnim poslodavcem visina plate je uvek prisutna, pa ukoliko im se nudi manje nego što veruju da njihove kolege dobijaju, žene uvek mogu da odu kod drugog gde se njihova znanja više cene. Takodje, ukoliko se govori o zaradama u okviru profesije, one se razlikuju od kompanije do kompanije, najbolji radnici rade u najboljim firmana, i najviše su plaćeni, nezavisno od pola. Ima jedno još očiglednije objašnjenje: kada bi za isti posao žene plaćali manje, koji poslodavac bi zaposlio muškarce ako ima žena koje će mu posao završiti istim kvalitetom za manje para, čineći njegov proizvod ili uslugu konkurentniju u odnosu na kompanije koje bi zapošljavale muškarce i plaćale ih više?

Porodično nasilje: modricu je naravno lakše dokazati nego psihičko i emotivno nasilje kome su žene mnogo sklonije i imaju dužu tradiciju. Sem u retkim slučajevima agresivnih ličnosti ili alkoholizma, muško nasilje nad ženama je najčešće kulminacija nakon dugogodišnjeg psihološkog maltretiranja od strane žena u braku, na koje one smatraju da imaju pravo ako u braku sve njihove (uglavnom finansijske) želje nisu zadovoljene.

Muškarci su diskriminisani u porodičnom zakonu i sudskoj praksi pri razvodu, žena se uvek predstavlja kao žrtva, i kao takvoj pripadaju joj mnogo veća prava nego obaveze, isto kao i u braku. Tako u preko 90% razvoda muškarci ne mogu da dobiju starateljstvo nad decom, sem u slučajevima kada je majka nesposobna (bolesna ili u zatvoru) ili nezainteresovana za njih.

Feministkinje se žale da muškarci smatraju žene seksualnim objektima, a ne prigovaraju tome kako se žene svojom voljom oblače i "rade na sebi" estetskom hirurgijom, provocirajići muškarce da ih tako doživljavaju. Takodje, ne smetaju im privilegije koje ovakvim ponašanjem žene ostvaruju u muškom društvu i pri zapošljavanju. Umesto da žene uče da rade više i troše manje kako bi se izjednačile sa muškarcima, feministkinje ih uče da igraju ulogu žrtve i budu zahtevne i nezasite.

O institucijama Zaštitnika gradjana i Poverenika za rodnu ravnopravnost da i ne govorimo, oni su stvoreni pod uticajem evropskih feminističkih i LGBT centara moći, i samo njihove interese zastupaju, a na diskriminaciju muškaraca gledaju kao nepostojeći problem, jer su je sami stvorili.

pohvale su došle sa pravih mesta:
 

translation

additional notes:

Feminists complain that men consider women sexual objects, but do not object to how women are willing to dress and "improve themselves" with aesthetic surgery, provoking men to experience them as sexual objects. Also, feminists do not object to privileges women acquire with such behavior in male company and employment. Instead of teaching women to work more and spend less in order to be equal with men, feminists teach women to act as victims and be greedy and demanding.

Furthermore, feminist's contempt for patriarchy stops half way, since they still embrace benefits and privileges women had under this model of a male-female relationship, and that is to evade being employed (since "working" at home is much less demanding and time consuming compared to 9 - 5 in the office with commute, overtime and stress of office politics, plus it gives them bigger influence over children and more abundant "retirement" package), and to be partially or fully financially supported and taken care off by a man. Equal rights and responsibilities, with no privileges of former models is much different than what women enjoy today (equal and greater rights + former privileges - equal responsibilities).

Finally, the notorious feminist claim of salary difference for doing the same job (pay gap) is so outdated and transparent: in negotiations with a potential employer, the salary is always an important part, so if a woman is offered less than she believes her colleagues get, she can always go to another employer that values her knowledge and skills more. Also, if we are talking about earnings within the profession, they differ from company to company, the best workers work in best companies, and they are paid more, regardless of the gender. There is one even more obvious explanation why pay gap is just a myth: if employer could pay women less for doing the same job, who would ever employ men, since hiring women would then be cost effective and their goods or services would be with higher profit margin or cheaper, having a competitive edge over companies that would hire men and pay them more?